Fakat meseleye ekonomik açıdan baktığımda fikrim değişti. Çünkü sigortanın bir harcama değil, bir risk yönetimi aracı olduğunu fark ettim.
Hayat başlı başına belirsizliktir. Deprem, kaza, hastalık, yangın… Bunların gerçekleşme ihtimali sürekli aklımıza gelmez hatta geldiği durumlarda “bize bir şey olmaz” der geçeriz, önemsemeyiz. Ancak bu olaylar gerçekleştiğinde ortaya çıkan maliyet, genelde karşılayabileceğimiz büyüklükte olmuyor.
İşte ben de sigortayı tam da bu noktada farklı görmeye başladım. Küçük ve düzenli ödemelerle büyük ve yıkıcı bir maliyeti devretmek düşününce sizlere de çok mantıklı gelecek. Aslında sigortamızı düzenli ödeyerek riski tek başımıza taşımak yerine bir havuza dağıtıyoruz.
Türkiye gibi deprem gerçeğiyle yaşayan bir ülkede zorunlu deprem sigortasının Doğal Afet Sigortaları Kurumu (DASK) üzerinden yürütülmesi de bu mantığın sonucudur. Çünkü büyük afetlerin maliyeti bireysel tasarrufla karşılanamaz. Ancak risk paylaşıldığında sistem ayakta kalır.
Arabamın kaza yapma ihtimali düşük olabilir. Ama bir kaza olduğunda çıkacak fatura, yıllarca ödediğim primleri aşabilir. Aynı şekilde ciddi bir sağlık sorunu, yılların birikimini bir anda silebilir. Böyle bir riski tek başıma taşımak yerine, makul bir bedelle güvence altına almak bana daha mantıklı geliyor.
Üstelik sigorta sadece hasarı karşılamıyor, planlarımı da koruyor. Birikim yapıyorsam bunun bir amacı var, ev almak, yatırım yapmak ya da çocuklarımın geleceğini güvence altına almak. Beklenmedik bir olay yüzünden tüm planlarımın dağılmasını istemiyorsam, riskleri görmezden gelmem lüks değil.
Sigorta yaptırmak için tereddüt ediyorsanız mutlaka şu soruyu sorun:
Risk gerçekleştiğinde bu maliyeti tek başıma karşılayabilir miyim?
Eğer cevap net bir “hayır” ise, sigorta benim için sizin için artık masraf değil, bilinçli bir tercihtir.
Tam da bu yüzden bazen o küçük primlerin, geleceğe alınmış derin bir nefes olduğunu düşünüyorum.
